Categoriearchief: Stukjes van Cursisten

Mila (burgemeester van Noordwelle ;))

Hallo even voorstellen. Mijn naam is Helene van Nieuwenhuize en ik woon in Noordwelle (Zeeland). Mijn hele leven heb ik honden gehad, waarvan de laatste 4 asielhonden en de laatste 3 uit Spanje.  Alle 3 Mastin mixen, een geweldig ras, ontzettend lief,  maar O zo eigenzinnig! Hoe eigenzinnig hebben we met name met onze laatste aanwinst Mila mogen ervaren.Na het overlijden van Maggie,  kwijnde Venco, onze lieve zachtaardige reus helemaal weg.  Er weer een hond bijnemen was dus de enige juiste keus en er zitten zoveel lieve schatten in asiels op een eigen warme mand te wachten, dat het zoeken niet lang duurde.Daar zat ze dan bij Peter Koekebakker in het asiel in Spanje. Een ontsnapte ketting hond van een jaar of 3.Eind mei 2016 kwam ze aan op Schiphol.  Mijn vorige honden waren in het begin extreem angstig en dus gingen we haar dubbel aangelijnd halen.  Niet echt nodig want mevrouw ging ons voor de aankomsthal uit.  Na een enerverende autorit (andere auto’s op de weg kregen een luide blaf) kon ze met Venco kennis maken in de tuin…. Ze blafte haar longen uit haar lijf en Venco keek me vertwijfeld aan van….. wat is dit? Is dit leuk?

Na twee dagen tegen hem geblaft te hebben (en hij haar compleet negeerde) kwam er toenadering en was het gelukkig spelen geblazen.  Maar wat een ongeleid projectiel! Zo makkelijk en rustig als de vorige honden waren, zo’n drukteschopper was zij. Ze maaide regelmatig de complete vensterbank inhoud op de grond en alles wat bewoog kon op een serenade van haar rekenen.

Gelukkig kon Venco altijd los (altijd even naar natuurgebied om te wandelen) want aan haar alleen had ik mijn handen vol.Zo leuk als Venco al zijn soortgenoten vond en vriendelijk begroette, zo bedonderd stelde zij zich voor.  Uitvallen en tetteren. Gelukkig ging Venco er altijd als een soort buffer tussen staan, zodat ze dan wel wat kalmeerde, maar leuk vond ze het niet.De hond van een vriendin en van mijn schoonmoeder hebben we er in het begin gelijk kennis mee laten maken… na enig gesnauw en bemiddeling van Venco was de rang bepaald en was er rust.

Was het alleen kommer en kwel…. Welnee! In huis was en is ze super lief en kun je heerlijk met haar spelen en knuffelen.  Vanaf  het allereerste moment zijn we dus stapel verliefd op haar geworden en waren we het er over eens dat ze nooit meer weg mocht. Met het toen 5 jarige dochtertje van mijn partner was het liefde op het eerste gezicht en die 2 zaten vanaf moment 1 aan elkaar vast geplakt…. alleen dat verrekte wandelen….Natuurlijk hebben  deze honden ook een tijdje nodig om te wennen en met veel liefde, rust en geduld probeer je dit zo snel mogelijk te bewerkstelligen.  Ze maakte best grote sprongen, maar buiten bleef het een ramp.  Voorheen waren de wandelingen mijn feestje van de dag, maar langzaam veranderde dit in het noodzakelijk kwaad van de dag.Na 6 maanden heb ik de hulp van een gedragstherapeut ingeschakeld.  De beste man zag dat het allemaal goed zou komen en met wat tips en trics moest ik maar goed veel honden gaan opzoeken.Het nadeel was dat Mila na 1 keer wist wat er de volgende keer ging gebeuren en stelde zich daar met alle 45kg die ze heeft op in .  Mijn stem verheffen was geen optie, want Venco leed als een geslagen hond onder mijn boze klank..Een maand later ontdekte we bij Venco een zeer kwaadaardig gezwel op zijn borst en helaas mocht de operatie niet meer helpen. Binnen 2 weken was het terug en uitgezaaid en hebben we hem helaas op kerstavond moeten laten gaan.Aan Mila hebben we gelukkig niet kunnen merken dat ze hem miste, maar haar gedrag buiten begon wel te escaleren.

Tijd om opnieuw met een gedragstherapeute aan de slag te gaan.  Op haar trainingsveld en met haar methode bereikten we toch steeds succesje op succesje.  We hebben Mila op haar terrein met 2 verschillende honden kennis kunnen laten maken en werd er gespeeld. De derde keer ging het mis. Mila vertoonde territoriaal en ambivalent gedrag en gaf niet op.  Mijn gedragstherapeute heeft toen nog collega’s geraadpleegd, maar ook zij leken geen oplossing voor handen te hebben.  Haar methode, gebaseerd op het opbouwen van een vertrouwensrelatie waarin je samenwerkt met je hond werkt voor de meeste honden.. helaas niet voor Mila. Alle oefeningen gingen goed, maar zodra ze een andere hond zag ..en met name een hond die ook tegen haar uitviel, dan was ze niet meer op planeet Aarde aanwezig. Compleet in een rode waas…en zo sterk! Ik begon toen toch wel zwarte sneeuw te zien. Bij het uitvallen wat ze deed, waren Robin en ik toch ook al regelmatig gebeten. Niet dat ze ons wilde bijten, maar wij zaten dan toevallig net met een arm of een been tussen haar en die andere hond en voor mij was ze amper nog te houden. De wandelingen veranderde van noodzakelijk kwaad in een hel.Ik heb toen contact opgenomen met Ilse, ons contactpersoon bij de Stichting om te informeren of zij meer mensen met een dergelijk probleem hadden gehad en wat die dan hadden gedaan om het op te lossen.Binnen no time kreeg ik het telefoonnummer van Mirjam en Rob.  Diezelfde dag gebeld en de situatie uitgelegd.  Met Rob wat punten doorgesproken en ik hoorde Mirjam al roepen.. O dan komen we dan en dan naar je toe!! ….Geweldig! Ook mijn gedragstherapeute wilde graag op de hoogte blijven en helpen omdat zij ook echt geen oplossing meer wist en heeft haar bevindingen van te voren aan Rob en Mirjam doorgegeven.De bewuste zondag hebben we eerst geluncht, een mooie gelegenheid voor Rob en Mirjam om Mila in de huiselijke sfeer te lezen. Natuurlijk een heerlijke slijmbal van de bovenste plank. Rob zag wel gelijk dat de gentle leader en de halty geen effect zouden gaan hebben…. Veel te sterk in haar nek. En dat was ook zo, beiden had ik al geprobeerd maar ze manoeuvreerde zichzelf altijd zo dat ze recht voor me kwam en haar hoofd omtrekken onmogelijk werd, de rest van de tijd was ze dan bezig om hem af te krijgen.Het werd dus een slipketting.  Rob nam de riem van me over om te laten zien hoe je daar mee om moest gaan. Zo hebben we een uur gewandeld en kon ik zien hoe hij haar corrigeerde en hoe snel ze daar ook weer van herstelde en hoe fijn de beloning was als ze het goed deed! (na 2 flinke terriërs te zijn gepasseerd) Ja het is een hond die geslagen is maar ze bleek toch ook geen bange hond te zijn, wel eentje met een sterk karakter die wat harder aangepakt mocht worden.Zo ontspannen hadden we lang niet meer gewandeld en Rob liet zien hoe ze gecorrigeerd moest worden voordat ze in de fixatie naar een andere hond kon komen.  Het was zo goed te zien, dat ondanks dat ze door Rob gecorrigeerd (en beloont) werd, ze toch ook met hem probeerde te spelen en er dus echt niet in bleef hangen. (hem van achteren proberen in zijn gat te happen ;))Vanaf dat moment zijn we gaan wandelen met een longeerlijn in plaats van een uitloopriem en kwam er ontspanning en plezier in de wandelingen. In ons dorpje blijft ze territoriaal, ze bewaakt het hele dorp (zelfs tegen de eigen bewoners hahaha) ) maar is een hond tegen komen, geen pure paniek  meer.

Deze zomer hebben we geleerd dat het strand voor haar een indrukwekkende plek is. De uitgestrektheid, de mensen, de honden, de geuren… ze is er behoorlijk van onder de indruk. Van deze situatie hebben we gebruik gemaakt om haar kennis te laten maken met de honden van mijn nicht (2 bouviers en n kruising) en de Cane corso van een vriendin.  De correctie op het “voorstel”moment was nog wel nodig, maar daarna was er ontspanning en nog geen 5 minuten later spel. Zo mooi om te zien want ze geniet er duidelijk van! En als zij geniet, genieten wij ook.

De winter komt er aan en de stranden worden weer wat meer van ons zelf 😉 en we kijken er ook naar uit om haar steeds meer van de wereld te laten zien (zonder op ieder vierkante meter een loslopende hond tegen te komen ;)) en haar wat vaker los kunnen laten lopen.

Superblij zijn we met de hulp van Rob en Mirjam en zo bijzonder om te zien hoe snel Rob haar doorhad en wist hoe met haar om te gaan.  Ook zo blij dat ze bij de stichting Animal in Need je ook niet laat zwemmen als het niet zo lekker gaat.  Het ligt niet in mijn aard om ooit op te geven, maar zonder hun hulp had ik het ook niet meer zo goed geweten en ben ik bang dat ik haar op een gegeven moment niet meer aan had gekund en misschien toch afstand had moeten doen.

Gelukkig allemaal niet aan de orde!

Dus ook namens Mila (burgemeester van Noordwelle ;)) ook heel hartelijk dank!!

 

Helene van Nieuwenhuize

 

Behendigheidswedstrijd Dogsbodylanguage/DWO Enkhuizen

Trainen

stukje bAfgelopen weekeinde was het dan zover. De Amsterdamse tak van Dogsbodylanguage bindt de strijd aan tegen de agility groep uit Enkhuizen.           Vorig weekeinde waren we nog speciaal afgereisd om hard te oefenen op de voor Amsterdammers onbekende obstakels. Er was een hele hoge schuine schutting opgesteld en een hele smalle kattenloop en daar moesten onze hondjes wel even aan wennen. Na een paar oefenrondjes met trillende pootjes op de zwabberende kattenloop waren ze wel aardig gewend.Marley ging als een raspaardje rond en nam een paar extra omweggetjes op de kattenloop mee. Jack ging als vanouds drie keer door de tunnel en Rosandra wilde alleen maar over de lage schutting. Die hoge was voor die korte pootjes wel erg hoog.Er was ook nog een gastoptreden van onze ouwe knar Scooby, die als vanouds weer de blits maakte met zijn gekke gedrag. Beetje blaffen en een paar rondjes langs de velden. Jammer dat hij niet op de wedstrijddag mee kon doen omdat zijn baasje andere plannen had.

 

Wedstrijd

Toen was de dag van de wedstrijd aangebroken. Iedereen in flying colors met het stukje cbeste pootje uit bed gestapt en al heel vroeg op het veld. Het hield maar niet op, de 1 na  de ander arriveerde, er waren opeens wel 30 honden die allemaal mee gingen doen.Mirjam was aardig bezig geweest met een heleboel hindernissen. In totaal wel 18 achter elkaar.

stukje dDus zoals het hoort gingen wij als baasjes eerst even proef lopen om de route goed in ons op te nemen. Want de hondjes doen het niet fout het is altijd de begeleider .Allemaal achter elkaar aan, draaien en wijzen met de hand, bochtjes maken het was een koddig gezicht. Toen voor het “eggie”. Met je hond het parcours afleggen in een snelle tijd. Proberen geen fouten te maken en lekker mee rennen.  Rosandra start als derde. Even in de wacht en dan een spurt naar de eerste sprong. Ik ben nu al moe.. Rosandra gaat rap voort de volgende sprong en dan over de kattenloop. Ze doet het verdorie nog sneller dan vorige week. Beetje vroeg van de plank mar we haan door. Door de tunnel over de schutting, nu ook weer die lage. Draaien en de volgende sprong, een breedte sprong nog een tunnel en de slurf. Jeetje…..even op adem komen, maar dat mag natuurlijk niet.Een laatste sprong en we eindigen al zittend op het lage tafeltje als finish. Wat een fantastische tijd. We nemen plaats op de hot seat en het duurt heeeel lang voordat er iemand net even sneller is. Toch mooi voor zo een kleine rakker om als derde te eindigen in dit geweldige deelnemersveld.

Tijd voor een heerlijke lunch, speciaal aangeboden door de Enkhuizer club. Heerlijke broodjes en salades, zalig. Het was wel nodig om even wat energie te tanken want daarna kregen we nog de stormbaan. Alle hindernissen in een rechte lijn en dan maar weer spurten, zo hard je kan. Dan zie je wel weer dat die hondenkinderen erg hard kunnen lopen. Allemaal hijgende baasjes.Rosandra is alweer eeeerrgggg snel een fantastische zilveren plak. Volgend jaar goud.

Mirjam en Rob, bedankt, het was een geweldig leuk evenement, goeie competitie en zeker voor herhaling vatbaar, we gaan er nog harder voor trainen. Die wisselbeker gaat volgend jaar mee naar Amsterdam. Enkhuizen gefeliciteerd.

De pups die dit jaar meededen (Keli, Flockie en Boedha) waren nu al top maar zijn de kampioenen van volgend jaar. Hup A’dam hup.

stukjeSchrijfster: Veronique van Ewijk

Bezoek 1 augustus

bezoek 1 augustusHallo,
Wij zijn Ingrid , Jordi, Roos en Ronald en wij zijn in het bezit van 14 honden.
Het probleem deed zich steeds voor dat bij het minste geringste de hele roedel met veel geblaf wegrende en moeilijk stil te krijgen was.
We besloten Rob en Mirjam in te schakelen voor hulp.
Wat waren we blij verrast dat ze direct konden komen; Rob zag al heel snel welke hond de onruststoker was en had al snel de roedel onder controle.
Een anti-blafband voor de onruststoker brengt nu de rust in de roedel en ook de clicker met beloning werkt fantastisch.
De honden zijn nog wel alert maar gaan niet meer zo uit hun dak en reageren voortreffelijk.
Je ziet dat zowel Mirjam en Rob ervaring hebben met honden en wij waren erg blij dat zij ons met het probleem hebben kunnen helpen.
Mirjam en Rob hartstikke bedankt

Stukje van Veronique

Ik ben Véronique en ik train met onze nieuwste aanwinst, een allerliefst Mopsje van nu anderhalf jaar, elke zaterdag met Mirjam en Rob voor behendigheid. Wij zijn er al vanaf het begin bij en afgelopen weekeind dus al met de derde cursus op rij begonnen. Het is heerlijk om met die kleine meid op het veld te staan en best wel hard moeten werken. Als je aan het eind van een cursus dan ziet hoe goed zij door de paaltjes gaat en als een speer door de tunnel is dat prachtig om mee te maken. Het is maar goed dat Mirjam en Rob heel geduldig zijn want sommige dingen moeten best wel vaak opnieuw. Als het niet direct lukt dan hebben ze wel tig andere manieren om het toch voor elkaar te krijgen. Afgelopen winter was het best wel eens koud dus ik ben blij dat met deze cursus de lente begint en hopelijk een beetje meer zon.

We gaan er weer lekker tegenaan en ik verheug me alweer op de volgende zaterdag.

Groetjes
Rosandra & Véronique

Stukje van Rob

Goeden dag allemaal.

Hier eens een stukje van Rob. Ik wou even het volgende kwijt, ik ben ten eerste hartstikke trots op het groepje wat de VEG cursus heeft gevolgd. Dit komt mede door de gigantische vorderingen die jullie tijdens de lessen hebben door gemaakt. Bij elke les zien we toch weer vorderingen tussen baas en hond. Dit komt natuurlijk ook mede door de uitstekende begeleiding van de instructrice (Mirjam Brugts). Iedereen was geslaagd, kon natuurlijk ook nioet anders ;-. ) Het is elke zaterdag ook een gezellig samen zijn, hondensport moet natuurlijk ook leuk zijn.We zijn blij dat we de juiste keuze hebben gemaakt betreffende les opbouw. Half uurtje appel en daarna een half uurtje spel/behendigheid. Ik hoop jullie allemaal ook weer terug te zien bij de combi cursus.

Groetjes,

Rob

 

Stukje van Linda

Wij hebben een kruising labrador/flatcoat retriever genaamd Kay van 7 maanden. In het begin at hij als pup wel eens wat poep. Advies van dierenarts was ach zolang het natuurlijk is kan het geen kwaad. Dus lieten we het maar zo. Achteraf gezien enorm veel spijt van. Via vriendin hoorden we dat het geven van eierkoeken soms ook wil helpen. Dus voor de wandeling eierkoek en hup gaan. Het werd het wel wat minder maar helaas was het maar tijdelijk. Het eten van de grond werd steeds erger en nu uiteindelijk obsessief. Kay begon enorm last te krijgen van diarree. Hij at bij elke wandeling poep of ganzenpoep. We hebben van alles geprobeerd om hem te doen stoppen.Van bah vies roepen, voor wandelen wat te eten geven (bv sneetje brood) tot hem op zijn rug leggen. Niks hielp en Kay zijn wandeling begon voor ons een ergernis te worden want zijn neus ging naar beneden en hup daar vrat hij weer. Zijn darmen reageerden met steeds meer diarree en begonnen wij ons meer zorgen te maken want het werd meer ipv minder naarmate Kay ouder werd. Het moest gaan stoppen want dit kon echt niet verder zo. We dachten zelfs aan een elektrische prikkelband. Toen  hebben we Rob gebeld en advies ingewonnen. Na goed besproken te hebben wat er nou precies aan de hand was kwam Rob met het advies het traject in te gaan met een slipketting. Uitleg gehad hoe een slipketting werkt en waaraan een slipketting moet voldoen en wat moet je doen om Kay te laten stoppen met dit gedrag. Zo gauw Kay met zijn neus naar beneden ging moesten we de slipketting aantrekken. Zonder wat te zeggen. Kay is een vrolijke, slimme en intelligente hond die snel leert. Hij schrok zich wild na de 1e correctie. Vrij vlot erna probeerde hij het weer en trok ik weer aan. Reactie van Kay was dat hij in elkaar dook en heel dicht bij me kwam lopen. Helaas was ik zo gewend om constant op Kay te moeten letten dat Kay na de correctie oogcontact zocht en ik echt even moest slikken want ik wist en voelde dat hij er niks van snapte. Om de correctie voor te zijn probeerde Kay de riem met ketting vast te houden (hoezo slim…) Wandeling 2 ging rechtstreeks op de drollen af. Correctie en niet naar hem kijken en doorlopen! Alles wat hij daarna goed deed heel overdreven beloond. Gevolg Kay liep langs een drol en keek me aan. Dit enorm beloont en de slipketting bleef mooi in rust! De wandelingen erop ging het Steeds  beter. En ik merkte dat ik mijn ogen richtte op wat er voor Kay lag ipv op hem. Hij liep keurig met een boog eromheen. Ik was zo trots als een pauw. Daarna ging Kay aan de wandel met zoonlief. Helaas foute boel… Samen Kay gecorrigeerd en hij had al gauw door dat de regels serieus waren en bij iedereen gelden. Nog een moment van terug val was sneeuw naar gras. Tja…. Nogmaals regels zijn regels dus niet vreten!! Rob had in gesprek gezegd dat je vol moet blijven houden en consequent zijn. Dat is best lastig maar we zijn nu 2 weken verder en ik hou consequent vol maar Kay ook. Aan de riem eet hij niks meer. Loopt er keurig omheen. Als hij losloopt kan ik hem als hij dichtbij is hem er vaak vanaf krijgen door een bal uit mijn zak te pakken of een stok en hem dan daarmee af te leiden. Helaas als hij verder weg is is het lastiger te corrigeren.  We gaan voorlopig consequent door en ik verwacht dat Kay het steeds beter zal gaan doen.

Stukje van Corina

Hallo,
Mijn hond en ik zijn via via bij dogsbodylanguage terechtgekomen.
Wij hebben eerst bij iemand anders een paar cursussen gedaan en daar hebben we veel van geleerd.Nu zijn we bij Mirjam en Rob (ontzettende aardige mensen)en we leren nog steeds,en het is ook erg gezellig op zaterdagochtend.We zijn bezig met behendigheidstraining,zeer intensief,hond en baas vinden het leuk om samen zo bezig te zijn en de hond is de rest van de dag moe!Rob en Mirjam geven advies,als je ergens meezit tijdens het opvoeden van je hond..(voor ons gezin is dit de eerste keer dat we een hond hebben!) Maar het gaat steeds beter o.l.v Rob en Mirjam.Ze hebben veel verstand van het denken en doen van allerlei rassen,en ze zijn zeeeeeeeeeeer enthausiast .Vorige week hebben we een cursus met goede ‘cijfers’afgerond.We zijn weer met frisse zin aan de volgende begonnen.

Groetjes Marley en Corina

Stukje door Digna

Sinds kort volg ik met onze puppy een hondencursus bij Rob en Mirjam. Het is erg leerzaam en tegelijk ook heel gezellig. En dat is ook belangrijk. Mirjam gaat met groot enthousiasme met de deelnemende honden en hun baasjes aan de gang: eerst gehoorzaamheids training en daarna behendigheid. Intussen observeert Rob de deelnemende honden en ziet wat de baasjes kunnen verbeteren aan het gedrag van hun hond. Hij geeft dan meteen handige adviezen één op één. Dat is fijn voor baas én hond. Zodoende kan Rob bepaald gedrag nog even wat extra aandacht geven. Ook als je zelf een probleem hebt met je hond dan kan je altijd bij hem terecht. Nou, waar zie je zoiets nog! Dogs body language toont zo een goede samenwerking tussen man en vrouw. Ik kan iedere hondenbezitter een cursus bij Rob en Mirjam ten zeerste aanbevelen.

Digna